gediggies: procureurs en curatoren en de bode, daar redden wij ons mee

onze theekoepel

een boeket van vele rozen,
tulpen daarbij en een narcis, een papaver en wat
boterbloemen, me dunkt, daar
kan ik het voorlopig wel mee doen, althans, als het weer
ongewijzigd bleef, zo werd
verteld, dan kunnen we met aardgas de kassen blijven stoken en lijden wij geen centje pijn. Een mens gaat zich afvragen of er meer te beleven valt in dit knollenland zo vol van oude knoesten, knurpsen en wat tuigage voor
de boot die zeker niet vóór half zeven afvaart,
ook dat is ons verteld maar wél door de rederij.

'Waar komt het geld dan toch vandaan?' zo vraagt een ijverig student op vele jaren verwijderd van de zorgen van de staat, zich af, maar tot meer dan tuinman zou hem wel niet geraken op te klimmen, zo wordt nu gedacht, het nieuws is vers van de pers en zeer actueel, hetgeen in ons land niet zo bekend is dat
mag zijn dat indien een man het van étudiant mansardier gebracht heeft
tot een Gardener de Méromé, hij aan de overzijde van de grote plas
zich niet eens meer zorgen hoeft te maken over waar hij vandaag dineren zal en wie voor de hotelrekening wil opdraaien.

Nee, wij hebben het niet over de gewijde tonsuur bonneten van de DS 70, of
over de Paters Gardeniers, dat zijn slechts lidmaten van een splinterpartij van de Don Bosco moscovische gebaksfanaat oblaten, dat is iets geheel anders dan niet eens de naam van een gardener te hoeven noemen of men wordt al deelgenoot in het vervoeren van het publiek.
Ik spreek van klink en klaar een musisch antwoord
te willen bieden voor zover dat op dit moment mijn kan verlaten wil, een woord
voor vele vragen van het hart.

munt van Epirus

dahliastek

Voor lange tijd en vele eeuwen bleven dergelijke kwesties onberoerd, en onvermeldenswaardig voor het grootboek van Europa achteloos beoordeeld als een van geen mening
getuigende rechtmatige zaak voor de vergetelheid en alle stof daarmee verbonden,
van de dames die nog wel eens in opstandigheid wilden vervallen omdat zij
meer verwachtende bleken dan een paar zwarte rouwrandjes om de nagels
te verkrijgen uit rond theetijd onderhoudende gespreksfeer, hoorden wij bovendien:

het is een man die wat kruimelige brokken aarde na het verlaten
van het pand achter zich latende op de mat reeds zeide heel bedeesd:
'lenen is er hier niet bij, dat spreekt vanzelf, en giften wordt op prijs
gesteld voor zover toelaatbaar' - het toppunt van spraakzame
vertrouwelijkheden was met deze woorden wel bereikt.

Gladiool

Wij vermoedden het al: die tuinman is een prozaïsche Dickensfiguur,
en anders dan bij de Pickwick Fathers kon hij zich niet in prijzen.
In het weekblad van twee weken geleden staat dat het gesprek
vooral in het teken staat van het conservatief materialisme,
wat het precies moge zijn, och erme, de man is wat gehandicapt
inzake definities en rationele omschrijvingen.

Eigen baas is hij wel altijd gebleven, zo verklaart het sufferdje.